Ja nauczyłam się być elastyczną. Nie denerwuję się jak dawniej…
Nie mam wpływu na nieprzewidziane zdarzenia,
- na spokojnie analizuję problem
- jeżeli zaistniała sytuacja jest w stopniu ważnym,
przystępuję do rozwiązania problemu
- jeżeli jest w stopniu mniej ważnym
odkładam na termin późniejszy,
dogodny dla stron zainteresowanych.

Prowadzenie terminarza bardzo ułatwia życie.
Planując zadania na następny dzień – kodujesz
w swoim umyśle.
Zapisując w terminarzu – akceptujesz
Czytając przed zaśnięciem – zatwierdzasz
Po przebudzeniu Twoja podświadomość podpowiada,
co powinieneś zrobić.
Przystępujesz do wykonania zaplanowanych zadań
z wiarą w sercu, że nim skończy się dzień odznaczysz
wykonanie zadań…cdn

Grażynka to znajoma z Facebooka!http://blog.psychologiasukcesu.com/
Podałam Jej swoje dane i poprosiłam o rozszyfrowanie mojego temperamentu, charakteru, talentów.
Odesłała mnie do innego bloga z propozycją zapoznania się z opisem koloru niebieskiego,
co też uczyniłam.
W zdumienie mnie wprawiło, określenie mojego temperamentu. Bardzo dawno temu robiłam sobie test
osobowości w oparciu o publikację wydawniczą „Osobowość Plus”.

Testy wykazały, że mam osobowość perfekcyjnego melancholika, co potwierdza się z opisem koloru niebieskiego. Z wcześniejszego testu wynikało, że powinnam popracować nad swoimi słabymi stronami.
I trochę to trwało (kilka lat)

Pomyślałam sobie, żeby sprawdzić ” na nowo” jaka ta moja osobowość jest po ciężkiej pracy nad osobistym rozwojem.
Zrobiłam znowu test. Wykazał, że moja osobowość się nie zmieniła…
I wtedy wpadł mi w ręce tekst (dzisiaj nie pamiętam źródła) z którego dowiedziałam się, że w momencie narodzin mamy zapisane w naszych kodach …? Chyba w genetycznych.
Inne też istnieją czytałam o tym.

Dzisiaj uświadomiłam sobie, że w oparciu o Naukę J.Chrystusa może to mieć związek z naszymi „talentami”.
Jeżeli je odkryjemy, będziemy je rozwijać to możemy w życiu wiele dobrego osiągnąć…

Jeżeli chodzi o astrologię to zawsze ciągnęło mnie aby poznawać i zgłębiać te tajemnice ale na „ciągotach” to zgłębianie wiedzy się kończyło

Będę miała o czym rozmyślać…
Podejrzałam napisany tekst i widzę, że jest „rozmyty”. Przypomniało mi się, z warsztatów Mirka, że powinnam pisać w programie notatnika. Ale juz nic nie poprawiam. Trudno poprawię sie następnym wpisem
Dobranoc! Cudownie kolorowych snów życzę *****

Zosia

JEST prawdziwe lato.Temperatura w dzień 32 C. Powietrze jest ciężkie by normalnie oddychać.
Przyjemnie jest wczesnym rankiem. Budzę się naturalnie bez budzika. Przez drzwi słyszę słowo baba,baba,baba.
Baba to ja…tak mnie nazywa moja czternastomiesięczna wnuczka Zuzia. To taki sygnał aby podnieść się z łóżka i otworzyć drzwi. Wbiega na bosaka lub w skarpetkach i woła do mojej mamy a jej prababci baba,baba,baba.
Ciągnie do łóżka balkonik aby baba wstała. Niestety, prababcia o swoich siłach nie wstaje. Trzeba jej pomóc.
Gdy prababcia już siedzi na brzegu łóżka Zuzia rozkłada swoje rączki. Okazuje radość z tego faktu wydając
z siebie coś w rodzaju oo, oo.ooooooooouuuuu. Podbiega do mnie, bierze mnie za rękę podprowadza mnie tam gdzie ona chce i pokazują rączką na podłogę mówi tu, tu, tu, co oznacza,że powinnam usiąść do zabawy. Nie pomaga moje tłumaczenie, że muszę zająć się babcią by pójść do łazienki do porannej toalety.
Słyszę, baba tiu, tiu…nie odpuszcza. Do akcji wkracza Zuzi mama odwraca jej uwagę a ja mogę spokojnie zająć się mamą. Po toalecie przygotowanie śniadania , słanie łóżek i tak mija 2 godziny. Godzina dziewiąta
to czas wyjazdu mamy Zuzi do pracy w jednoosobowym biznesie. Ostatnio mamy problem, bo mała
płacze zawieszona na szyi mamy kurczowo zaciska rączki aby nie wypuścić jej z objęć. Zastanawiamy się obie jak w takiej sytuacji postąpić. Nie było tego problemu. Mała żegnała mamę buziakami, robieniem papa
przez okno do odjeżdząjącego samochodu. I nagle nie wiadomo dlaczego, zmiana w postępowaniu Zuzi.
Obie odwracamy uwagę Zuzi wspólnie się z nią bawiąc. W międzyczasie mama Zuzi po kryjomu wychodzi
do pracy a ja zajmuję się Zuzią do godz. 17:15. W międzyczasie, sprzątanie, pranie przy pomocy Zuzi:-)
Około południa Zuzia opada z sił i następuje leżakowanie na śpiąco. Mam 1,5 godziny na przygotowanie
obiadu dla pięcioosobowej rodziny w której każdy lubi co innego. Zawsze byłam dobrze zorganizowana,
udaje się kończyć gotowanie przy pomocy Zuzi. Z reguły jest to mieszanie surówek . NAJLEPIEJ
jej to wychodzi. I następuje pora obiadowa. Zuzia ma dobry apetyt i nie wybrzydza. Ulubionym jedzonkiem jest mięso z kurczaka. Gdy zaspokoi głód reszta ląduje pod stoliczek dla „MA” czyli maggy. „Ma” Zabłądziła jak miała siedem miesięcy. Była pięknym wychudzonym małym pieskiem. Po pół roku mieszkania z nami stała się dużym, nieznośnym psiskiem. Nie daje się ujarzmić…kocha wolność i polowania na co się da… Ale o tym w następnym wpisie na blogu. Zbliża się godzina pierwsza po północy. Idę spać o tej porze codziennie.
Od godziny dwudziestej drugiej mam czas dla siebie. Wykorzystuję go na moją pasję czytania, pisania wirtualnego…nadrabiania zaległości intelektualnych z całego dnia…

D O B R A N O C …:)

Wszystko dzisiaj robiłam w biegu aby wyrobić się do 20:00 . Miałam zaplanowany udział

w  szkoleniu prowadzonym przez Mirka Szmajdę w temacie:

„Najbardziej Pożądany System Internetowego Marketingu”.

Zrezygnowałam z dzisiejszego aerobiku.  I niestety znowu  nie udało mi się dotrzeć na szkolenie. Z prostej przyczyny nie połączyłam się  mimo usilnych moich starań. Komunikaty są w języku angielskim, a znam ten język słabiutko.  Mam pod ręką słowniki ale …co z tego . Szkolenie za 5 minut, a ja studiuję znaczenie słówek ? Czy nie może to być

prostsze ? PO PROSTU, PO POLSKU !

Zastanawiam się czy nie jest to znakiem dla mnie, że powinnam dać sobie spokój z tym całym INTERNETOWYM MARKETINGIEM ? Chciałam pisać blog o życiu,o zwykłych ludziach takich jak ja, dzielić się własnymi przemyśleniami ale, żeby z tego robić marketing?

Miałam poukładane spokojne życie na emeryturce. Wypełniona cała doba różnymi zajęciami, które lubię. Ciągle poszukiwałam czegoś , co mogłabym jeszcze z powodzeniem robić. Moje kochane wnuczki pokazały mi portal „Nasza klasa” i zaczęła się moja internetowa  przygoda. Internet odkrywałam stopniowo … i zdałam sobie sprawę, że można wykorzystać to „cudo” do różnych swoich celów. Moją pasją było czytanie książek.

Zawsze myślałam, że jak będę na emeryturze to w końcu napiszę książkę niby o sobie ale bohaterka będzie miała inne imię. A teraz myślę sobie, że lepszego imienia bym nie wymyśliła jak „Zosiasamosia” . Tak , pasuje do mnie jak ulał  albo „Samosiazosia” ?

Ze też wcześniej nie wpadłam na pomysł użycia jako pseudonimu.  A tak wszyscy się dowiedzą, że radzę sobie  z  tą  internetowo  komputero-maszynerią na „jedynkę”.

No nie, trochę to wiem,  może na słabiutką „trójczynę…”

Na dzisiaj kończę   „mój pierwszy dzień w dzienniku reszty mojego życia”  ale dnia jeszcze nie kończę. Muszę zadać jeszcze dzisiaj ważne pytanie ważnej osobie, która na wszystkie pytania zna odpowiedź.

Napiszę o tym  następnym razem.  Zapraszam zainteresowanych do poznania mnie jako nowej osoby „SaMosiZosi” . Hmm… czy mogłaby być taka nazwa mojej strony internetowej   SaMoSiaZoSia…

Zainspirowała mnie książka  Suzanne Braun Levine – DRUGA DOJRZAŁOŚĆ W poszukiwaniu pomysłu na życie. Autorka opisuje historię kobiet, które z racji wieku skorzystały z prawa przejścia na emeryturą.  Zakończyły pracę zawodową i zastanawiały się , co dalej z resztą  ich życia.

Ja również byłam w takim momencie. Przejście z aktywnego zawodowego życia do strefy komfortu „nic nie robienia” zachwiało moją równowagę życiową. Moje zdrowie odmówiło mi posłuszeństwa. Obecnie mając więcej wiedzy na tematy zmiany stylu życia, nie dziwię się  gdy słyszę od kobiet o ich samopoczuciu,  wiem z własnego doświadczenia jak to jest ? Pracując zawodowo poświęcamy około 8 do 12 godzin na tą część życia. Pozostały czas wykorzystujemy na pracę w domu . W zależności od wielkości naszej rodziny,  różnie to wygląda. Zrobienie zakupów po drodze do domu, ugotowanie i nakarmienie domowników, bieżące sprzątanie zajmuje około 5 godzin. I zostaje nam do dyspozycji około 7 godzin. Na nasze hobby ( jeżeli takie mamy), przejrzenie kobiecych i innych czasopism, obejrzenie TV, toaletę wieczorno-poranną 7 godzin.  Czas mamy wypełniony maksymalnie.  Wprost nie możemy się doczekać aby pójść już na wymarzoną emeryturą. Mamy  wiele  oczekiwań. Będziemy mogły wyspać się nareszcie. Porobić zaległe porządki w szafach. Pozbyć się  nienoszonych ubrań , które przekładałyśmy z półki na półkę, bo może jeszcze się w nie wciśniemy. I wiele innych  spraw, chociażby przeczytanie książek, które kupiłyśmy w  promocji, bo akurat taka była. I przychodzi czas gdy jesteśmy wolne od pracowniczych obowiązków. Stajemy przed lustrem i mówimy same do siebie „witaj miła emerytko” ! Zaczynamy nowy rozdział naszego  życia na emeryturze.

czy to  już wszystko, czego  dokonałem  w  swoim  życiu ?  Czy zadowala mnie  styl  życia  jaki prowadzę  jako emeryt – senior? Czy  mogę być  jeszcze potrzebny na tym  ziemskim  świecie ? Czy  mam  się  poddać  i  czekać  na  „białą  damę”?

Podzielić się  pragnę moim doświadczeniem życiowym na drodze przemiany wewnętrznej siebie.

Wszystko, co dzisiaj wiem i że  jestem TU i TERAZ  zawdzięczam innym LUDZIOM.  Motywacyjnym  książkom, które  przeczytałam,  wprowadziłam w życie zawartą w nich wiedzę i praktyczne wskazówki autorów.